امثال سلیمان


۱۱

‘خداوند از ترازوی نامیزان کراهت دارد، اما وزنۀ کامل پسندیدۀ اوست.

۲با تکبر، شرمساری می‌آید، اما حکمت با فروتنان است.

۳ راستیِ صالحان هادی ایشان است، کج‌رَوی خیانت‌پیشگان، مایۀ تباهی‌شان.

۴توانگری در روز غضب به کاری نمی‌آید، اما پارسایی از مرگ رهایی می‌بخشد.

۵ پارساییِ راستان هموارکنندۀ راه آنهاست، اما شریران از شرارت خود سقوط می‌کنند.

۶ پارساییِ صالحان آنان را رهایی می‌بخشد، اما خیانت‌پیشگان در دام هوسهای خویش گرفتار می‌آیند.

۷با مرگِ مردِ شریر، امیدش نیز بر باد می‌شود؛ چشمداشتهای او از قدرت تباه می‌گردد.

۸پارسا از تنگنا نجات داده می‌شود؛ شریر به جای او در آن فرو می‌افتد.

۹ناپاکان به گفتارِ خود همنوع خویش را هلاک می‌کنند، اما پارسا را دانش او نجات می‌دهد.

۱۰از کامیابیِ پارسایان شهر شادمان می‌شود، از نابودیِ شریران فریاد شادی برمی‌خیزد.

۱۱از برکت صالحان، شهر سرافراز می‌شود، از دهان شریران، سرنگون!

۱۲ آن که همسایۀ خویش را خوار می‌سازد کم‌عقل است، اما شخص فهیم خاموش می‌ماند.

۱۳سخن‌چین اَسرار را فاش می‌کند، اما شخص امین رازدار است.

۱۴بی‌نقشه، لشکر شکست می‌خورد، اما از کثرت مشاوران، پیروزی حاصل می‌شود.

۱۵ضامن شخص غریب، بی‌گمان زیان خواهد دید، اما هر که از دست دادن اکراه دارد، ایمن است.

۱۶ زنِ خوش‌رفتار عزّت می‌اندوزد، مردان بی‌رحم، تنها دولت.

۱۷ مرد مهربان به خویشتن نفع می‌رساند، مرد بی‌رحم، زیان.

۱۸شریر اجرتِ دروغین می‌گیرد، آن که پارسایی می‌کارد، مزد حقیقی.

۱۹ پارسای راستین رو به سوی حیات دارد، پیرو شرارت، رو به سوی مرگ خویش.

۲۰خداوند از کج‌دلان کراهت دارد، اما خشنود است از آنان که طریقشان راست است.

۲۱یقین دان که شریران بی‌سزا نخواهند ماند، اما نسل پارسایان نجات خواهند یافت.

۲۲ حلقه‌ایست زرین در بینی گراز، زنِ زیبارویِ بی‌تشخیص.

۲۳ آرزوی پارسایان تنها به نیکویی می‌انجامد، امید شریران، تنها به غضب.

۲۴یکی می‌بخشد و دولتش افزون می‌گردد، دیگری دریغ می‌ورزد و محتاج می‌شود!

۲۵شخص سخاوتمند فراوان خواهد داشت؛ آن که سیراب می‌کند، خود نیز سیراب خواهد شد.

۲۶آن که غَله را احتکار کند، نفرین مردم را می‌خرد، اما برکت بر سَرِ فروشندۀ آن خواهد بود.

۲۷ آن که نیکویی را بجوید، مقبول خواهد شد، اما آن که جویای بدی باشد، بر سَرَش خواهد آمد.

۲۸آن که بر ثروت خویش توکل کند، سقوط خواهد کرد، اما پارسایان چون برگ سبز خواهند شکفت.

۲۹باد است میراثِ آن که خانوادۀ خویش را عذاب دهد، نادان، خادم حکیمان خواهد شد.

۳۰ثمرۀ پارسایان، درخت حیات است، آن که حکیم است جانها را صید می‌کند.

۳۱اگر پارسا اجر خویش را بر زمین می‌گیرد، چقدر بیشتر، شریران و گنهکاران سزایشان را!’

امثال ۱۱: ۳۱ـ۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *