راه پارسایان و راه شریران


                  ۱

خوشا به حال کسی که در مشورت شریران گام نزندو در ره گنهکاران نایستد و در محفل تمسخرگران ننشیند؛                                                                                 ۲بلکه رغبتش در شریعت خداوند باشد و شبانه روز در شریعت او تأمل کند.                    ۳او بیان درختیست نشانده بر کناره جویبار، که میوه خویش در موسمش آرد به بار و برگش نیز پژمرده نشود، و در هر آنچه کند کام یابد.                                             ۴لیکن چنین نیستند شریران بلکه همچو کاهند که دست باد می راندشان.                     ۵پس شریران را در داوری تاب ایستادن نیست و نه گنهکاران را در جمع پارسایان.          ۶زیرا خداوند ره پارسایان را میپاید اما طریق شریران به نابودی می انجامد.

مزامیر۱: ۶-۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *