شاه جلال

مزمور داوود.

۲۴                      ۱ «زمین و هرآنچه در آن است از آن خداوند است، جهان و همۀ ساکنانش.                                                                                              ۲زیرا که او اساسِ آن را بر دریاها نهاد و بر آبها آن را استوار ساخت.                     ۳کیست که به کوه خداوند برآید؟ و کیست که در مکان مقدس او بایستد؟                 ۴آن که پاک‌دست و صاف‌دل باشد، که جان خود را به سوی آنچه باطل است، برنیفرازد، و قسم دروغ نخورد.                                                                                    ۵او برکت را از خداوند خواهد یافت، و عدالت را از خدای نجات خویش.              ۶اینچنین‌اند مردمان جویندۀ او، جویندگان روی تو، ای خدای یعقوب. سِلاه             ۷ای دروازه‌ها، سرهای خود را برافرازید! ای در‌های قدیمی، برافراشته شوید، تا شاه جلال داخل شود!                                                                                            ۸این شاه جلال کیست؟ خداوندِ نیرومند و دلاور، خداوند که در جنگ، دلاور است!         ۹ای دروازه‌ها، سرهای خود را برافرازید؛ ای درهای قدیمی، برافراشته شوید، تا شاه جلال داخل شود.                                                              ۱۰این شاه جلال کیست؟ خداوندِ لشکرها، اوست شاه جلال! سِلاه»

‮‮ مزامیر۴۲: ۰۱ـ۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *