خداوند را دوست می‌دارم

۱۱۶

‘خداوند را دوست می‌دارم، زیرا که آواز من و فریاد التماسم را شنیده است.

۲چون گوش خود را به من مایل گردانیده، در روزهای زندگی خود او را خواهم خواند.

۳ بندهای مرگ بر گِرد من پیچید، فشارهای هاویه مرا درگرفت، به تنگی و اندوه گرفتار آمدم.

۴آنگاه نام خداوند را خوانده، گفتم: «آه، ای خداوند، جانم را خلاصی ده!»

۵ خداوند فیّاض و عادل است؛ خدای ما رحیم است.

۶ خداوند ساده‌دلان را حفظ می‌کند؛ او در ذلت من مرا نجات بخشید.

۷ ای جان من به استراحت خود برگرد، زیرا خداوند بر تو احسان کرده است.

۸زیرا که تو جان مرا از مرگ رهانیدی، و چشمانم را از اشک، و پاهایم را از لغزش،

۹ تا در حضور خداوند گام بردارم، در سرزمین زندگان!

۱۰ ایمان داشتم، پس گفتم: «بسیار ذلیل گشته‌ام!»

۱۱در پریشانی خود گفتم: «همۀ آدمیان دروغگویند!»

۱۲دِینِ خود را به خداوند چگونه ادا کنم، برای همۀ احسانهایی که به من کرده است؟

۱۳پیالۀ نجات را بر خواهم افراشت و نام خداوند را خواهم خواند.

۱۴ نذرهای خود را به خداوند ادا خواهم کرد، در حضور تمامی قومش.

۱۵ مرگ سرسپردگان خداوند در نظر او گرانبها است.

۱۶خداوندا، من بندۀ تو‌ام؛ بندۀ تو و پسر کنیز تو؛ تو بندهای مرا گشودی!

۱۷ قربانی شکرگزاری به تو تقدیم خواهم کرد و نام خداوند را خواهم خواند.

۱۸نذرهای خود را به خداوند ادا خواهم کرد، در حضور تمامی قومش،

۱۹در صحنهای خانۀ خداوند، در میان تو، ای اورشلیم! هَلِلویاه!’

مزمور۱۱۶: ۱۹ـ۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *