خداوندا، نجاتم ده

۱۲۰

در تنگی خود خداوند را می‌خوانم، و مرا اجابت می‌فرماید.

۲ خداوندا، رهایی‌ام دِه از لبانِ دروغگو و زبانِ حیله‌گر!

۳ ای زبانِ حیله‌گر، او با تو چه کند؟ بیش از این تو را چه دهد؟

۴تیرهای تیزِ مرد دلاور را، با اخگرهای سوزانِ درخت رُتَم!

۵ وای بر من که در ماشِک اقامت گزیده‌ام، و در میان خیمه‌های قیدار ساکن شده‌ام!

۶ چه به طول انجامید سکونت من با مردمانی که صلح را دشمن می‌دارند!

۷من مردِ صلح‌ام؛ اما چون دهان به سخن می‌گشایم، ایشان سرِ جنگ دارند!’

مزمور۱۲۰: ۷ـ۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *