کتاب پنجم

چنین گویند فدیه شدگان خداوند

۱۰۷

خداوند را سپاس گویید، زیرا که او نیکو است و محبتش تا ابدالآباد است!

۲چنین گویند فدیه‌شدگان خداوند، که ایشان را از تنگی فدیه داده است،

۳و از سرزمینها گِردشان آورده است، از شرق و غرب، از شمال و جنوب.

۴برخی در بیابانهای بی‌آب و علف سرگردان شدند، و راه به شهری مسکون نیافتند؛

۵ گرسنه و بسیار تشنه، جانشان در اندرونشان کاهیده شد.

۶ آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان رهایی بخشید.

۷ آنان را از راهی راست هدایت کرد، تا به شهری مسکون درآمدند.

۸ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.

۹ زیرا که جان آرزومند را سیر می‌گرداند و جان گرسنه را به چیزهای نیکو پر می‌سازد.

۱۰برخی در تاریکی و ظلمت غلیظ نشسته بودند، زندانیان ظلم و زنجیرهای آهنین؛

۱۱ زیرا بر کلام خدا طغیان ورزیده، و مشورت آن متعال را نپذیرفته بودند.

۱۲ پس دلهای ایشان را زیر بار مشقت خم ساخت؛ و لغزیدند و یاری‌رسانی نبود.

۱۳ آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان نجات بخشید.

۱۴ ایشان را از تاریکی و ظلمت غلیظ بیرون آورد، و بندهای ایشان را بگسست.

۱۵ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.

۱۶ زیرا که درهای برنجین را در هم می‌شکند، و پشت‌بندهای آهنین را دو پاره می‌کند.

۱۷برخی به واسطۀ راههای عِصیانگرانۀ خود احمق گردیدند، و به سبب تقصیرات خویش ستم دیدند.

۱۸جان ایشان از هر خوراکی کراهت داشت، و به دروازه‌های مرگ نزدیک آمدند.

۱۹آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان نجات بخشید.

۲۰کلام خود را فرستاد و شفایشان داد، و ایشان را از نابودی خلاصی بخشید.

۲۱پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.

۲۲قربانیهای تشکر تقدیم کنند، و با فریاد شادی کارهای او را بازگویند.

۲۳برخی بر کشتیها رهسپار دریا شدند، و بر آبهای عظیم به تجارت پرداختند.

۲۴کارهای خداوند را دیدند، اعمال شگفتش را در ژرفا!

۲۵زیرا او سخن گفت و بادْ توفان را به پا داشت که امواجِ دریا را برافراشت.

۲۶به آسمانها بالا رفتند و به ژرفاها فرود آمدند، و در این مَهلکه، جانی در ایشان نماند.

۲۷همچو مستان افتان و خیزان شدند، و عقلشان از چاره‌اندیشی درماند.

۲۸آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان بیرون کشید.

۲۹ توفان را آرام و ساکت ساخت، و امواج دریا ساکن گشت.

۳۰ شادمان شدند چون آرامی پدید آمد و ایشان را به بندرِ مرادشان رهنمون گشت.

۳۱ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم؛

۳۲ او را در جماعت مردمان تمجید کنند، و در مجمع مشایخ بستایند.

۳۳ او رودخانه‌ها را به بیابان بدل می‌سازد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه؛

۳۴و زمین بارور را به شوره‌زار، به سبب شرارت ساکنانش.

۳۵ بیابان را به حوضهای آب بدل می‌سازد و زمین خشک را به چشمه‌های آب!

۳۶گرسنگان را آنجا اِسکان می‌دهد و در آنجا شهری مسکون بنیان می‌نهند؛

۳۷مزارع را می‌کارند و تاکستانها غرس می‌کنند، و محصول پر بار به دست می‌آورند.

۳۸ایشان را برکت می‌دهد، و به‌غایت کثیر می‌گردند و نمی‌گذارد گله و رمۀ ایشان کم شود.

۳۹چون از شمار ایشان کم می‌شود و ذلیل می‌گردند، به سبب ظلم و بلا و اندوه،

۴۰او اهانت را بر حاکمان می‌ریزد و ایشان را در بیابانِ بیراهه آواره می‌سازد.

۴۱اما نیازمند را از مذلت ایشان برمی‌افرازد، و اهل خانه‌اش را همچون گله‌های گوسفند کثیر می‌گرداند.

۴۲ صالحان این را می‌بینند و شادمان می‌شوند، و بی‌انصافی یکسره دهان خود را می‌بندد.

۴۳هر که حکیم است در این امور بیاندیشد و در محبتهای خداوند تأمل نماید.’

مزمور۱۰۷: ۴۳ـ۱

9,700 دیدگاه در “کتاب پنجم”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *